"Integracja jest szansą, daje przeżycie satysfakcji,
choć wymaga pracy i zaangażowania od wszystkich,
to jest od dyrekcji, pedagogów, rodziców i oczywiście uczniów."


Sto pytań ........... o integrację

Podstawową zasadą pracy w grupie integracyjnej jest wspólne przebywanie i współuczestnictwo w zajęciach dzieci zdrowych i niepełnosprawnych.
Kadra pedagogiczna posiada wysokie kwalifikacje i realizuje bogaty program dydaktyczno-terapeutyczno-wychowawczy. Praca z dziećmi o specjalnych potrzebach edukacyjnych bazuje na programach indywidualnych, dostosowanych do możliwości psychologicznych dzieci. Prowadzona jest również indywidualna praca z dzieckiem w gabinecie terapii psychologicznej i logopedycznej.
Dzięki dobrze wyposażonej pracowni komputerowej istnieje możliwość organizowania ciekawych zajęć, w trakcie których dzieci zapoznają się z obsługą komputera i uczą się w oparciu o programy komputerowe.

• specjaliści (pedagog szkolny, specjalny, psycholog, logopeda)
• przystosowanie obiektu (podjazdy, toalety dla niepełnosprawnych, wózkownia, szatnia, winda)
• udział dzieci w zajęciach terapeutycznych i świetlicy szkolnej
• indywidualne programy nauczania
• dostosowanie i obniżanie wymagań dla dzieci o specjalnych potrzebach edukacyjnych
• imprezy szkolne i pozaszkolne, wycieczki, wyjścia organizowane z myślą o wszystkich dzieciach
• coroczna impreza - Spartakiada Integracyjna
• obecność dwóch wykwalifikowanych pedagogów na każdej lekcji

Integracja – zespalanie się elementów w całość: zespalanie się w całość grup społecznych wyrażające się częstością i intensywnością kontaktów oraz wspólnotą ideową. ( Słownik języka polskiego)

Integracja polega na włączeniu osób z zaburzeniami rozwoju (z odchyleniami od normy fizycznej, psychicznej, społecznej) w ogół społeczeństwa.

Pojęcia te są często ze sobą mylone. Kształcenie zintegrowane dotyczy wyłącznie kształcenia dzieci w grupie wiekowej 7 – 10 lat, a więc chodzi tu o klasy I –III. Natomiast kształcenie integracyjne polega na nauczaniu dzieci zdrowych z włączeniem dzieci i młodzieży z odchyleniami od normy.

W takiej klasie uczy się 18 – 20 uczniów. Żeby taka klas powstała, powinni znaleźć się w niej uczniowie  z opinią lub orzeczeniem wystawionym przez poradnie psychologiczno – pedagogiczne. Każdego przedmiotu naucza dwóch nauczycieli.

Dziecko niepełnosprawne powinno mieć stały kontakt z rówieśnikami. Najlepszym okresem dla integracji jest wiek przedszkolny i szkolny.

Rodzice dzieci zdrowych mają obawy, że ich dziecko „straci” na kontaktach z niepełnosprawnymi kolegami. Zupełnie niepotrzebnie! W szkołach integracyjnych nie zaniża się poziomu nauczania, więc dzieci zdolne są znacznie częściej zauważane niż w szkołach masowych. Obawy rodziców dzieci niepełnosprawnych skupiają się na tym, czy ich dziecko zostanie zaakceptowane przez społeczność szkolną. Oczywiście, że tak!

Dziecko powinno posiadać opinię lub orzeczenie z poradni psychologiczno – pedagogicznej

Jest ich mnóstwo, ale najważniejszą sprawą jest zasymilowanie dziecka niepełnosprawnego.
Dzieci pełnosprawne wyrabiają w sobie poczucie solidarności i odpowiedzialności za  niepełnosprawnego kolegę, a dziecko niepełnosprawne czuje się potrzebne i akceptowane, osiąga sukcesy i zdobywa motywację do życia i pracy.

• każde dziecko traktowane jest jako wyjątkowe i niepowtarzalne
• nad jego psychofizycznym rozwojem czuwa  wykwalifikowana kadra pedagogiczno – psychologiczna.

Wyjściowym punktem jest określenie mocnych stron ucznia, stworzenie  indywidualnego programu nauczania, dawanie dziecku możliwości przeżywania sukcesu, specjalistyczna opieka (pedagog specjalny, logopeda , pedagog szkolny, psycholog, zajęcia terapeutyczne, gimnastyka korekcyjna , zajęcia pozalekcyjne), stały kontakt kadry pedagogicznej z rodzicami.

Obecnie w szkole funkcjonują oddziały integracyjne w klasach 0 –VI . Są tu  dzieci przewlekle chore, niepełnosprawne ruchowo (porażenie mózgowe, zanik mięśni, urazy kręgosłupa), niedosłyszące, niedowidzące, z zaburzeniami emocjonalnymi, niepełnosprawne umysłowo w stopniu lekkim, autystyczne)